.......................................................................ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Μετάφραση // Translate

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

Το δίλημμα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός από το 2010 το αντιμετωπίζει σήμερα, ιδίως μετά το Brexit, η Ευρώπη όλη.

Ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα....
Σηκώνουν το γάντι και απαντούν!
Ένα ενδιαφέρον άρθρο των Βαρουφάκη - Γκάλμπρεϊθ
Το 2010, όταν το ελληνικό κράτος πτώχευσε, η Ε.Ε. έστειλε στην Αθήνα δικαστικούς κλητήρες, τη νεοσύστατη τότε τρόικα, θέτοντας τον ελληνικό λαό ενώπιον αμείλικτου διλήμματος: Ενστερνισμός του Δόγματος της Υποταγής στην τρόικα – επιλογή που πρέσβευε το (υπεύθυνο για την πτώχευση) ολιγαρχικό κατεστημένο ή Ορθολογική Ανυπακοή – επιλογή που απαιτούσε κυβέρνηση έτοιμη και ικανή να εκπονήσει πλάνο σύγκρουσης με την τρόικα
Για τέσσερα χρόνια ο ελληνικός λαός δοκίμασε, με τρεις πρωθυπουργούς και τέσσερις κυβερνήσεις, το Δόγμα της Υποταγής, ελπίζοντας ότι οι θυσίες θα έφερναν την ανάκαμψη. Ανάκαμψη όμως δεν υπήρξε, ακριβώς επειδή στόχος των κλητήρων της τρόικας δεν ήταν ούτε να διασωθεί το Δημόσιο, ούτε να μεταρρυθμιστεί η ελληνική οικονομία, ούτε καν να πάρουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι τα χρήματά τους πίσω (εάν ενδιαφέρονταν γι’ αυτό, θα συζητούσαν το 2015 τις σοβαρές προτάσεις μας για μεταρρυθμίσεις σε αναπτυξιακή κατεύθυνση).
Στόχος των κλητήρων της τρόικας ήταν ένας: η κατάσχεση εκ μέρους γερμανικών επιχειρήσεων, αρπακτικών ταμείων κ.λπ. των δελεαστικότερων κομματιών της περιουσίας του Δημοσίου, των ελληνικών επιχειρήσεων, ακόμα και των νοικοκυριών. Σε αυτό ομονοούν όλα τα μέρη της τρόικας: ΔΝΤ, Βερολίνο, Φρανκφούρτη και Βρυξέλλες.
Εκεί που διαφωνούν μεταξύ τους είναι στο ότι το ΔΝΤ απαιτεί να συντριβεί άμεσα ό,τι απέμεινε από την κοινωνική οικονομία της χώρας, διαγράφοντας παράλληλα χρέος, ενώ οι «Ευρωπαίοι» της τρόικας προκρίνουν την αργή, βασανιστική συρρίκνωση υπό τη μόνιμη ασφυξία ενός μη βιώσιμου χρέους (που θα κουρευτεί μετά την ερημοποίηση/εκποίηση της χώρας).
Παράλληλα, η τρόικα του εσωτερικού, το εγχώριο κατεστημένο, ενδιαφέρονται μόνο για ένα πράγμα: τη συνέχιση της ροής των θαλασσοδανείων με τα οποία στηρίζονταν οι χάρτινοι πύργοι τους στον τομέα των τραπεζών, των δημόσιων έργων και των ΜΜΕ.
Ενα «όχι» στην τρόικα, όπως προειδοποιούσαμε τον Αλέξη Τσίπρα από το 2013, είχε νόημα μόνο στην περίπτωση που υπήρχαν προετοιμασία και εφαρμογή Σχεδίου Αποτροπής των απειλών της τρόικας – κυρίως του κλεισίματος των τραπεζών.
Η συζήτηση για το τι έπρεπε να περιλαμβάνει αυτό το σχέδιο ήταν έντονη μεταξύ όσων εξ ημών συμφωνούσαμε πως η Ορθολογική Ανυπακοή είναι η βέλτιστη επιλογή για να τεθεί τέλος στην κρίση που απειλεί τη βιωσιμότητα της Ελλάδας.
Θυμόμαστε μια ιδιαίτερα ουσιαστική αντιπαράθεση, τον Οκτώβριο του 2013, μεταξύ ημών και του Χάινερ Φλάσμπεκ (ανώτατου στελέχους του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών επί υπουργίας Οσκαρ Λαφοντέν) ως προς το περιεχόμενο του κατάλληλου σχεδίου.
Η συζήτηση έγινε στο πλαίσιο συνεδρίου που διοργανώσαμε στο Οστιν των Ηνωμένων Πολιτειών, με τη συμμετοχή των Αλέξη Τσίπρα, Γιώργου Σταθάκη και Νίκου Παππά.
Αποψη του Φλάσμπεκ (που στην Ελλάδα ενστερνίζονται οι κ. Λαπαβίτσας, Λαφαζάνης κ.ά.) ήταν ότι το σχέδιο με το οποίο η νέα κυβέρνηση θα αντιστεκόταν στην τρόικα έπρεπε να αφορά το Grexit, καθιστώντας πιστευτή την απειλή «είτε δέχεστε την ουσιαστική αλλαγή του Μνημονίου είτε εμείς φεύγουμε από το ευρώ».
Εμείς διαφωνήσαμε, κρίνοντας ότι η απειλή του Grexit δεν μπορούσε να είναι πιστευτή καθώς το κόστος του, τόσο από οικονομική όσο και από πολιτική σκοπιά, ήταν απαγορευτικό.
Γι’ αυτό αντιπροτείναμε Σχέδιο Αποτροπής που βασιζόταν στη σταθερή σηματοδότηση προς την τρόικα κινήσεων εντός της ευρωζώνης οι οποίες θα κόστιζαν στην τρόικα περισσότερο από το να υποχωρήσει όσον αφορά το χρέος, τη λιτότητα και μεταρρυθμίσεις που πλήττουν την τρόικα εσωτερικού (αντί για τον λαό).
Σε αντίθεση λοιπόν με τον Φλάσμπεκ, εμείς προτείναμε στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ την επιλογή της Ορθολογικής Ανυπακοής που βασιζόταν σε Σχέδιο Αποτροπής, που ούτε προέκρινε την έξοδο από την ευρωζώνη ούτε χρησιμοποιούσε το Grexit ως απειλή.
Τον Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε στον ελληνικό λαό την πρότασή μας: Ορθολογική Ανυπακοή απέναντι στην τρόικα στη βάση του Σχεδίου Αποτροπής των απειλών της, χωρίς την απειλή Grexit που πρέσβευαν ο Φλάσμπεκ και άλλοι.
Απορρίπτοντας το greek success story και την τρομολαγνεία της τρόικας εσωτερικού, ο ελληνικός λαός την ενέκρινε. Το υπουργείο Οικονομικών αμέσως τίμησε αυτή την εντολή χτίζοντας τη διαπραγματευτική στρατηγική σε τρεις πυλώνες:
❶ Εκπόνηση σοβαρών προτάσεων δημοσιονομικής πολιτικής και πραγματικών μεταρρυθμίσεων (στις οποίες συνεισέφεραν τ. υπουργοί Οικονομικών της Βρετανίας και των ΗΠΑ, η Lazard, γερμανικοί επενδυτικοί οίκοι, πανεπιστημιακοί.
❷ Μετριοπαθής αλλά στιβαρή παρουσίαση των προτάσεων αυτών στο Eurogroup, στις πρωτεύουσες της Ε.Ε. και στην Ουάσινγκτον.
❸ Προετοιμασία του Σχεδίου Αποτροπής των απειλών της τρόικας (βλ. υποσημείωση).
Το Plan X
Το 2012 η ΕΚΤ εκπόνησε σχέδιο για την αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Το ονόμασε Plan Z. Παράλληλα, οι Κεντρικές Τράπεζες της Γαλλίας και της Αγγλίας, οι μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες, αλλά και πολυεθνικές εταιρείες εκπονούσαν δικά τους σχέδια αντίδρασης σ’ ένα Grexit.
Μόνο οι ελληνικές κυβερνήσεις, που έφεραν τη χώρα στην πτώχευση και προ του Grexit, δεν εκπόνησαν αντίστοιχα σχέδια. Το κενό αυτό, για το οποίο έπρεπε να είναι υπόλογες όλες οι κυβερνήσεις της περιόδου 2000-14, δόθηκε εντολή από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα να πάψει να υφίσταται.
Μαζί αναλάβαμε την ευθύνη για την εκπόνηση σχετικού σχεδίου, το οποίο ονομάσαμε Plan X, μια και εκείνο της ΕΚΤ είχε εξαντλήσει τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου.
Ο πρόσφατος καταιγισμός κατηγοριών, από τα ΜΜΕ της τρόικας εσωτερικού, περί «συνωμοσίας», «άνομης μυστικότητας» και «πραξικοπήματος», μας διασκεδάζουν ιδιαίτερα!
Ακριβώς επειδή στόχος μας ήταν να μην ενεργοποιηθεί ποτέ το Plan X (αλλά απλώς να υπάρχει σε περίπτωση που ο κ. Σόιμπλε και οι συν αυτώ κατάφερναν να πείσουν την κ. Μέρκελ και την ΕΚΤ να αποπέμψουν την Ελλάδα από την ευρωζώνη), η ομάδα του Plan X ήταν ολιγομελής, η ύπαρξη/λειτουργία της ήταν γνωστή μόνο στον πρωθυπουργό και το πόρισμά της το έλαβε μόνο εκείνος. Κι αυτό γιατί, αν διέρρεε η ύπαρξη εκείνης της ομάδας, το Grexit θα γινόταν αυτο-εκπληρούμενη προσδοκία.
Δεδομένης της αντίθεσής μας στο Grexit, είμαστε περήφανοι που τίποτα δεν διέρρευσε και που ο μόνος λόγος που η κοινή γνώμη σήμερα γνωρίζει για το Plan X είναι ότι εμείς την πληροφορήσαμε, όταν πλέον ήταν ασφαλές να το πράξουμε.
Οσο για τα δυσάρεστα μέτρα που προέβλεπε στην περίπτωση που η ευρωζώνη, παράνομα, θα απέπεμπε τη χώρα (π.χ. ενεργοποίηση ενόπλων δυνάμεων για τη διατήρηση της τάξης), απλά ενισχύουν τη θέση μας ότι το Plan X σχεδιαζόταν για να μη χρειαστεί η εφαρμογή του.
Εφιάλτης της τρόικας ήταν η ιδέα ότι η ελληνική κυβέρνηση θα υιοθετούσε, ώς το τέλος, την επιλογή της Ορθολογικής Ανυπακοής, όπως της έδωσε εντολή το εκλογικό σώμα τόσο την 25η Ιανουαρίου όσο και την 5η Ιουλίου του 2015.
Πριν ακόμα ορκιστεί η νέα κυβέρνηση, εκπρόσωποι της τρόικας στοχοποίησαν εκείνους που είχαν αναλάβει την εκπόνηση του Σχεδίου Αποτροπής των απειλών της. Στόχος τους ήταν η απομάκρυνση και η αντικατάστασή τους με στελέχη «ανοικτά» στην προσχώρηση στο Δόγμα Υποταγής. Μέσο τους ήταν η ταύτιση του Σχεδίου Αποτροπής των απειλών της τρόικας με το Plan X.
Ακόμα κι έναν χρόνο μετά την καθυπόταξη της κυβέρνησης στο Δόγμα της Υποταγής, με κίνηση που ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε «πραξικόπημα», η ολιγαρχία φοβάται την επανάκαμψη της Ανοιξης της Αθήνας.
Είναι στη φύση του θρασύδειλου θύτη να ρίχνει το φταίξιμο για τη σύγκρουση σε όποιον τολμήσει να του αντισταθεί. Οι πραγματικοί πραξικοπηματίες και η τρόικα εσωτερικού, που μονολογούσε «Βάστα, Τόμσεν», επέλεξαν την επέτειο του ΟΧΙ (τη μέρα που όλως τυχαίως αναβλήθηκε άλλη μια φορά η δίκη της Siemens - υπόθεση εμβληματική της επανακάμπτουσας διαπλοκής) για να εξαπολύσουν καταιγισμό κατηγοριών εναντίον μας για «πραξικόπημα» και «δημοκρατική εκτροπή»!
Τολμούν να ισχυριστούν πως η προετοιμασία που κάναμε για την περίπτωση που ενεργοποιηθεί το πλάνο Σόιμπλε για Grexit ισοδυναμεί με... δρομολόγησή του.
Ανερυθρίαστα διακωμωδούν τον ελληνικό λαό που επέλεξε την Ορθολογική Ανυπακοή στις πολιτικές που σήμερα διαλύουν την Ευρώπη, αποδίδοντας στη γενναία αντίστασή του το... 3ο Μνημόνιο – κάτι ανάλογο του να κατηγορείται η κυβέρνηση του Οκτωβρίου του 1940 πως, απορρίπτοντας το μουσολινικό τελεσίγραφο, επέλεγε την... Κατοχή που ακολούθησε.
Το δίλημμα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός από το 2010 το αντιμετωπίζει σήμερα, ιδίως μετά το Brexit, η Ευρώπη όλη.
Οσοι θέλουν να υπάρχει Ευρώπη ώστε να μείνουν σε αυτήν έχουν την υποχρέωση να απορρίψουν το Δόγμα της Υποταγής στις ευρω-αποδομητικές πολιτικές.
Ηδη, ανερχόμενες δυνάμεις της Δεξιάς και της Αριστεράς ζητούν την εφαρμογή του Plan X παντού. Εμείς εξακολουθούμε να διαφωνούμε.
Γι’ αυτό, στο πλαίσιο του κινήματος DiEM25, συστρατευόμαστε με Ευρωπαίους δημοκράτες που πασχίζουν να διατηρήσουν ζωντανή την ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης με τον μοναδικό τρόπο που έχει δυνατότητα επιτυχίας: την πανευρωπαϊκή εφαρμογή της Ορθολογικής Ανυπακοής.
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ
Το Σχέδιο Αποτροπής μας σηματοδοτούσε στην τρόικα πως, αν έκλεινε τις τράπεζες, θα προχωρούσαμε σε: αναδιάρθρωση των ελληνικών ομολόγων που κατείχε η ΕΚΤ (αναιρώντας τη δυνατότητα της ΕΚΤ, για νομικούς κατεξοχήν λόγους, να στηρίζει το ευρώ μέσω των προγραμμάτων ΟΜΤ και «ποσοτικής χαλάρωσης»), δημιουργία παράλληλου συστήματος ηλεκτρονικών πληρωμών σε ευρώ και νομοθέτηση της επανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας επί της Τράπεζας της Ελλάδος.
_______________
Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Εφ.Συν.» στις 9/7/2016
Δείτε περισσότερες αντιδρά

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Με τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη....

Γιώργος Αλεξάτος
Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς.

Οι εξαγορασμένοι χειραγωγείς

M M Eπικοινωνίας

Γερμανός αποκάλυψε τον τρόπο, με τον οποίο τα λόμπι της Πολιτικής, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μυστικών υπηρεσιών, χρηματίζουν ορισμένους δημοσιογράφους που επηρεάζουν με τις αναφορές τους την κοινή γνώμη
Αρχείο – συλλογή διαχρονικών και εκπαιδευτικών αναλύσεων
.
«Η δημοσιογραφία είναι μία κόλαση – μία άβυσσος της αδικίας, των ψεμάτων και της προδοσίας» (Balzac, στο «Χαμένες Ουτοπίες»).
.

Άποψη

Δημοσιογράφος είναι, με βάση την «ετυμολογία» της λέξης,  ο οποιοσδήποτε γράφει δημόσια – στην πραγματικότητα όμως, όσον αφορά την Ελλάδα, κυρίως όσοι ανήκουν στην ΕΣΗΕΑ, η οποία λειτουργεί «προς όφελος» των μελών της.
Οι δημοσιογράφοι διακρίνονται σε αυτούς που «μεταφέρουν» απλά ειδήσεις, χωρίς να τις «εμπλουτίζουν» με τις υποκειμενικές τους απόψεις, στους ερευνητές ειδικών περιπτώσεων (σκάνδαλα, εταιρείες, πολιτικούς, δικαστικές υποθέσεις κλπ.), στους «αναζητούντες την αλήθεια» μέσω συνεντεύξεων που πολύ συχνά είναι «στημένες» (image makers) , σε αυτούς που καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα (συναντώνται κυρίως στα τοπικά τηλεοπτικά δίκτυα και στα μικρά ραδιόφωνα), με στόχο την αύξηση του αναγνωστικού ή τηλεοπτικού τους μεριδίου, οπότε τη διαφημιστική τους άνοδο  κοκ.
Φυσικά υπάρχουν και οι «εξειδικευμένοι δημοσιογράφοι» σε θέματα οικονομίας, νομικής, ιατρικής κλπ. –ελάχιστοι από τους οποίους έχουν σπουδάσει την επιστήμη, για την οποία γράφουν, με αποτέλεσμα να ενημερώνουν με το χειρότερο δυνατό τρόπο αυτούς που τους παρακολουθούν (εάν υποθέσουμε πως δεν εξυπηρετούν πολιτικά ή άλλα συμφέροντα, όπου η γνώση της αλήθειας είναι περιττή, εάν δεν είναι ζημιογόνα).
Κατά την άποψη πολλών, οι πλέον «επικίνδυνοι» είναι οι ερευνητές ειδικών περιπτώσεων (investigativeJournalism), οι οποίοι λειτουργούν ως «ντετέκτιβ» – με την έννοια πως μία μικρή, αν και απροσδιόριστη μειοψηφία τους, συνηθίζει να κερδίζει τεράστια ποσά, με τη βοήθεια εκβιασμών.
Αναλυτικότερα, εάν ο «δημοσιογράφος-ερευνητής» έχει ανακαλύψει μία παράνομη πράξη ενός ατόμου, ενός κόμματος ή μίας επιχείρησης που ερευνάει, εμφανίζει αρχικά σε κάποιο ΜΜΕ το θέμα, χωρίς να εμβαθύνει στις λεπτομέρειες, έτσι ώστε να ενημερώνονται τα θύματα του – με αποτέλεσμα να εισπράττει μεγάλα ποσά για την αποσιώπηση του θέματος στη συνέχεια, αφού τα έντρομα θύματα σπεύδουν να εξαγοράσουν τη σιωπή του.
Αυτός είναι ένας από τους λόγους που μπορούν να επιβιώνουν εφημερίδες, για παράδειγμα, οι οποίες εμφανίζουν τεράστιες ζημίες στους ισολογισμούς τους – αφού τα έσοδα από τις παραπάνω «ειδικές περιπτώσεις», δεν μπορούν φυσικά να εμφανιστούν επίσημα.
Ειδικά όσον αφορά τις επιχειρήσεις, αλλά και τα πολιτικά κόμματα εξουσίας, η σιωπή εξαγοράζεται συνήθως με την παροχή διαφημιστικών καταχωρήσεων – αφού θεωρείται εύλογο εκ μέρους του «κυκλώματος», να μην γράφει ή να μην μεταδίδει αρνητικές ειδήσεις ή έρευνες, οι οποίες αφορούν τους διαφημιζόμενους.
Οι πλέον επικίνδυνοι τώρα δημοσιογράφοι για ολόκληρη την κοινωνία δεν είναι ίσως οι «ερευνητές», αλλά αυτοί που χειραγωγούν έντεχνα την κοινή γνώμη – αμειβόμενοι πλουσιοπάροχα από τους εκάστοτε εντολείς τους.
Οι συγκεκριμένοι αποκαλούνται από τους Γερμανούς, οι οποίοι έχουν ερευνήσει διεξοδικά το θέμα,ανακαλύπτοντας σταδιακά ένα απίστευτα διεφθαρμένο δημοσιογραφικό κύκλωμα, «εξαγορασμένοι χειραγωγοί» – με την έννοια πως τα «ρεπορτάζ» τους είναι κατά παραγγελία εκ μέρους όλων αυτών, οι οποίοι έχουν στόχο τη χειραγώγηση των μαζών.
Φυσικά εργάζονται για μεγάλα και φημισμένα ΜΜΕ, τα οποία θεωρούνται δυστυχώς αξιόπιστα από την πλειοψηφία των ανθρώπων – όπως στο παράδειγμα μεγάλης και σοβαρότατης γερμανικής εφημερίδας, της FAZ, στην οποία εργαζόταν γνωστός γερμανός δημοσιογράφος που στη συνέχεια αποκάλυψε, έχοντας από πρώτο χέρι γνώση, πως ακριβώς εξαγοράζονται οι συνάδελφοί του.
Εκφράζοντας δημόσια την ντροπή του, τόσο για τον εαυτό του, όσο και για ορισμένους συνάδελφους του στην εφημερίδα, ο δημοσιογράφος έφερε στην επιφάνεια τον τρόπο, με τον οποίο τα λόμπι της Πολιτικής, του χρηματοπιστωτικού συστήματος, καθώς επίσης των μυστικών υπηρεσιών εξαγοράζουν όλους αυτούς,οι οποίοι επηρεάζουν με τις αναφορές τους την κοινή γνώμη.
Με τον τρόπο αυτό τεκμηρίωσε πως η δήθεν ελευθερία του Τύπου στη Γερμανία (προφανώς και σε άλλες χώρες), είναι στην πραγματικότητα ένα μέρος της χειραγώγησης των μαζών. Εάν κάποιοι δημοσιογράφοι δε αρνηθούν το χρηματισμό τους, θεωρώντας υποχρέωση τους να μην αποκρύψουν ένα πολιτικό σκάνδαλο ή να μην προωθήσουν κάποια κατά παραγγελία είδηση, ευρίσκονται συνήθως αντιμέτωποι είτε με τη ΣΔΟΕ της χώρας τους. είτε με την Εισαγγελία – ως ύποπτοι φοροδιαφυγής, προδοσίας κρατικών μυστικών ή με κάποια άλλη κατηγορία.
Στο γράφημα που ακολουθεί, το οποίο προέρχεται από τη «Διεθνή Διαφάνεια», φαίνεται η διαφθορά σε ορισμένους τομείς διεθνώς – κατά μέσον όρο φυσικά, αφού σε πολλές χώρες είναι διαφορετική.
.
Κόσμος – οι τομείς με τη μεγαλύτερη τάση απέναντι στη διαφθορά.
Κόσμος – οι τομείς με τη μεγαλύτερη τάση απέναντι στη διαφθορά. Σε πολλές περιπτώσεις, τα Media (μέσα) δηλώνονται ως λιγότερο διεφθαρμένα, λόγω του ότι η μέτρησή του εν λόγου δείκτη συναντά αρκετά εμπόδια (ελάχιστες οι καταδίκες, αφού η επαλήθευση έχει αποδειχθεί σχεδόν αδύνατη).
.
Περαιτέρω, ενδιαφέρουσα ήταν επίσης η αποκάλυψη της ονομαζόμενης «ευρώ-ατλαντικής γέφυρας», η οποίααναφέρεται σε ένα μεγάλο δημοσιογραφικό κύκλωμα που χειραγωγεί την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, προς όφελος των Η.Π.Α. – με την έννοια πως προωθεί τα συμφέροντα της υπερδύναμης στην Ευρώπη, με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών ΜΜΕ.
Εδώ αναρωτιέται εύλογα κανείς ποιό ή μάλλον από ποιόν χρηματοδοτείται εκείνο το «δημοσιογραφικό κύκλωμα» στη Γερμανία, το οποίο «ασχολείται επαγγελματικά» με τη δυσφήμιση, καθώς επίσης με τον εθνικό εξευτελισμό της Ελλάδας – μέσω δημαγωγικών εφημερίδων του τύπου της Bild ή Ελλήνων δημοσιογράφων που εργάζονται σε γερμανικά έντυπα (όπως του «Έλληνα» που έγραψε, στο Spiegel αν δεν κάνω λάθος, πως κατά τη διάρκεια των διακοπών του, κανένας Έλληνας δεν του έδινε αποδείξεις!).
Ολοκληρώνοντας, το να ζητάς από έναν λαό να ψηφίζει ή να κρίνει σωστά, όταν είναι αντιμέτωπος με τέτοια «σκουπίδια», είναι μάλλον υπερβολικό. Δυστυχώς, το μόνο που βοηθάει σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η προσεκτική επιλογή των ΜΜΕ, με τα οποία ενημερώνεται κανείς – κάτι που όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο στην εφαρμογή του.
ΣυγγραφέαςΙάκωβος Ιωάννου, για το Analyst.gr

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

ΝΟΜΙΜΗ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΦΟΡΩΝ!


 ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΕΛΟΣ ΧΤΥΠΗΣΕ ΤΗ ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ. ..η μάχη συνεχίζεται…


Στις 31/7/14, έλαβα μια ατομική ειδοποίηση ληξιπρόθεσμων οφειλών μου προς την εφορία, προερχόμενων από φορολογικές επιβαρύνσεις του κράτους, που δεν προκύπτουν από το εισόδημα, που δεν συμφωνούν με το Σύνταγμα και υπερβαίνουν την φοροδοτική μου ικανότητα.
Η ειδοποίηση απειλούσε με κατάσχεση, κινητής και ακίνητης περιουσίας, που λόγω του μικρού μεγέθους της, ισοδυναμεί με ολική δήμευση, ενώ έδινε την εναλλακτική λύση της ρυθμίσεως και πληρωμής με δόσεις. 
Για να επιτευχθεί η ρύθμιση, έπρεπε να υπογράψω ψευδώς και γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου, ότι το εισόδημά μου επαρκεί για την αξιοπρεπή μου διαβίωση και ότι περισσεύει ένα μέρος, για την αποπληρωμή των εν λόγω φόρων, κάτι δηλαδή που δεν ευσταθεί.

Στις 30/9/14, ξεκίνησε η Δίκη του Κάφκα με πραγματικά πλέον γεγονότα, διά της καταθέσεώς μιας Ανακοπής-προσφυγής 250 σελίδων, που απογυμνώνει πλήρως τις προθέσεις της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, αποκαλύπτοντας ότι στην Ελλάδα έχουν απενεργοποιηθεί σχεδόν στο σύνολό τους τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, όπως αυτά ορίζονται από το Σύνταγμά μας και το Διεθνές Δίκαιο.
0491965001413033886
Ότι επιχειρείται η δήμευση της περιουσίας των Ελλήνων, με αντισυνταγματικές διατάξεις νόμων, ότι επιχειρείται ο περιορισμός του δικαιώματος δικαστικής προστασίας, ο περιορισμός του δικαιώματος της ζωής μας, της ελευθερίας και της περιουσίας, και ότι εν τέλει, επιχειρείται η κατάλυση του Συντάγματος με την βία, ενεργοποιώντας το θεμελιώδες δικαίωμα και την θεμελιώδη υποχρέωση της αντιδράσεώς μας με κάθε μέσο. 
Ότι η οριζόμενη διά του άρθρου 120 παρ.2 και 4 ως θεμελιώδης νομική υποχρέωση, όλων των Ελλήνων που διαθέτουν πατριωτισμό, αποτελεί μια υποχρέωση ενασκήσεως καθήκοντος μέχρι αυτοθυσίας, για την προστασία του Συντάγματος, του δημοκρατικού πολιτεύματος, της πατρίδας και της ελευθερίας. 

Μια υποχρέωση με αυξημένη νομική ισχύ, που δεν μπορεί να ανακοπεί από καμμιά μορφή εξουσίας και καμμία διάταξη νόμου. 
Θέτοντας έτσι τα πράγματα, το πρώτο στάδιο της «Δίκης του Κάφκα με πραγματικά γεγονότα», της δίκης με την οποία προκαλώ σε μονομαχία ως διάδικο το Κράτος, προκειμένου να σχίσω την δημοκρατική του επικάλυψη, ανεξαρτήτως του αν κερδίσω ή χάσω, ξεκίνησε καλά. 
Στις 10/10/14, κέρδισα την προσωρινή διαταγή διά της οποίας η Δικαιοσύνη προστάτευσε την ακίνητή μου περιουσία στο σύνολό της, διέταξε την αναστολή εκτελέσεως όλων των προσβαλλομένων πράξεων, ούτε μιας ούτε δύο αλλά δέκα, και υποχρέωσε το Υπουργείο Οικονομικών να μου εκδώσει φορολογική ενημερότητα, για κάθε ενδεχόμενη χρήση, κυρίως για λόγους τιμής. 
Πλέον είμαστε φορολογικά ενήμεροι, εγώ και η εφορία, ως προς το γεγονός ότι η μάχη άρχισε, και ότι το πρώτο δηλητηριώδες βέλος μου χτύπησε την Λερναία Ύδρα κατ’ ευθείαν στην καρδιά.
Η αναμονή, που ομολογουμένως, θα μας ταλαιπωρήσει, αυξάνοντας όμως σταδιακά την γοητεία της Νίκης, θα διαρκέσει όσο διαρκούν τα σπαρταρίσματα.
Προς το παρόν είμαστε λίγοι, ο εμψυχωτής Αλκαίος Ιωάννης, οι νομικοί, Θανάσης Αλαμπάσης, Γεώργιος Κόκκας, Μαριέλλα Κοσμίδου, η Κίνηση Ακομμάτιστων Πολιτών Αγρινίου, η Ελένη Βνάτσιου, ο Σωτήρης Τηγανίτας, σκόρπιος Λαός, που οι σκοτεινές δυνάμεις του έκλεισαν το στόμα, αλλά σύντομα θα γίνουμε πολλοί, για να απολαύσουμε την αποξήλωση του γόρδιου δεσμού με τον οποίον η εξουσία νόμισε ότι θα μας δέσει…

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Πάνω από 500.000 άνθρωποι στην Αττική κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι

Να μείνουν άστεγοι κινδυνεύουν έως και 514.000 άνθρωποι που ζουν στο λεκανοπέδιο Αττικής, σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ. Στη μελέτη, αναδεικνύεται η κρατική ολιγωρία, ενώ γίνεται αναφορά στους όρους «εργαζόμενος φτωχός» και «νεοάστεγος»

 SOOC / Angeliki Panagiotou
Η έρευνα που δημοσιεύει σήμερα Τρίτη η Εφημερίδα των Συντακτών, αναφέρει ότι ο αόρατος πληθυσμός που αντιμετωπίζει υψηλή στεγαστική επισφάλεια κυμαίνεται από 94.000 έως 514.000.

Τίτλος της έρευνας: «Κοινωνική επισφαλείς και έλλειψη στέγης στην Αθήνα Διαδρομές Αποκλεισμού και ένταξης» που δημοσιοποίησε το Παρατηρητήριο Οικονομικών και Κοινωνικών Εξελίξεων του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, με συγγραφείς τους επίκουρους καθηγητές στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης Βασίλη Αράπογλου και Κώστα Γκούνη, τη δρα ΕΜΠ Δήμητρα Σιατίστα και τη νομικό Δήμητρα Σουλελέ.

Κρατική ολιγωρία

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, πέρα από τα στοιχεία που δίνουν το μέγεθος, αλλά και τη δριμύτητα της απειλής για ολοκληρωμένες κοινωνικές τάξεις, στη μελέτη αναδεικνύεται και η κρατική ολιγωρία: «Χαρακτηριστικό των αντιφάσεων του διαχειριστικού τρόπου αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας αποτελεί το ότι η προστασία των αστέγων κατοχυρώθηκε σχετικά πρόσφατα ως μέρος των προϋποθέσεων του δεύτερου μνημονίου και των σχετικών μεταρρυθμίσεων στο σύστημα υγείας και πρόνοιας».
Ο αριθμός των κυριολεκτικά αστέγων που κοιμούνται στον δρόμο σχεδόν τετραπλασιάστηκε σε δύο χρόνια. Έτσι, από 630 που υπολογίζονταν με την απογραφή του 2011, δύο χρόνια μετά, το 2013, έφτασαν τους 2.360. Αν θέλει κάποιος να συμπληρώσει μερικές ψηφίδες που συμπληρώνουν την εικόνα, οφείλει να συνυπολογίσει τους εκατοντάδες χιλιάδες που ξέβρασε το κύμα του πολέμου στις ακτές μας και έφτασαν στην Αθήνα.
Ενδεικτικά, αναφέρονται τα 400 άτομα στο Πεδίον του Άρεως το περασμένο καλοκαίρι, τα περίπου 200 στην πλατεία Βικτωρίας στην συνέχεια, αλλά και οι 4.656 πρόσφυγες που πέρασαν από τις 15 Αυγούστου έως τις 10 Σεπτεμβρίου από το ανοιχτό κέντρο φιλοξενίας προσφύγων με μέση διαμονή τις τρεις ημέρες πριν φύγουν για τα βόρεια σύνορα της χώρας.


Ευάλωτες ομάδες

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ευάλωτα είναι και τα άτομα που στερούνται κατοικίας και διαβιούν σε ξενώνες, προνοιακά-σωφρονιστικά ιδρύματα ή άλλα προσωρινά καταλύματα και το 2013 ανέρχονταν σε 15.436, ενώ εδώ διατυπώνονται ερωτήματα για τους «φιλοξενούμενους» στα ψυχιατρεία και την τύχη τους, αφότου αυτά κλείσουν, καθώς δεν έχει εξασφαλιστεί η μετεγκατάστασή τους.
Η πιο διευρυμένη πληθυσμιακά ομάδα, όμως, είναι αυτή που η διεθνής τυπολογία τη χαρακτηρίζει ως άτομα που διαβιούν σε επισφαλή κατοικία και βρίσκονται αντιμέτωπα με τη σοβαρή απειλή να χάσουν τη στέγη τους για οικονομικούς, νομικούς ή κοινωνικούς λόγους.

Εργαζόμενοι φτωχοί και νεοάστεγοι


Έτσι, τον όρο «εργαζόμενος φτωχός» συμπληρώνει αυτός του «νεοάστεγου», ο οποίος προέρχεται από τα μεσαία και φτωχά εισοδήματα που πλήττονται λόγω της οικονομικής κρίσης (αύξηση ανεργίας, μείωση εισοδημάτων, περικοπές στην πρόνοια).
Οι ερευνητές προσπάθησαν να εντοπίσουν την επισφάλεια τόσο στον τομέα της ενοικιαζόμενης στέγης όσο και στον τομέα ιδιόκτητης κατοικίας που βαρύνεται με δάνειο ή άλλα χρέη, χρησιμοποιώντας από τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία τον δείκτη που αναφέρεται στο ποσοστό του πληθυσμού που ζει σε νοικοκυριά, όπου οι συνολικές δαπάνες κατοικίας ξεπερνούν το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος.

______________

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Διέγραψαν τον ζωγράφο Δ. Μυταρά από την Ακαδημία Αθηνών επειδή τυφλώθηκε!!!


 ΕΛΛΑΔΑ + ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Το αυστηρό καταστατικό της Ακαδημίας Αθηνών, δημιούργησε ένα ηθικής τάξεως πρόβλημα με την διαγραφή του Δημήτρη Μυταρά, από τακτικό μέλος της, όταν εκείνος αρρώστησε αντί να του παρασταθεί. 
Η είδηση έγινε γνωστή σήμερα, μετά από δημοσίευμα ημερήσιας εφημερίδας». «Η απόφαση της Συγκλήτου να τεθεί στα μη ενεργά μέλη της, μου κοινοποιήθηκε στις 18/5/2010, δύο χρόνια αφότου είχα εκλεγεί και ενώ είχε προηγηθεί επιστολή μου με την οποία γνωστοποιούσα την ασθένειά μου, -οπτική νευροπάθεια-, που με ανάγκαζε να μπαινοβγαίνω στα νοσοκομεία. Ακολούθησαν κι άλλες επιστολές με τις ιατρικές γνωματεύσεις της πάθησής μου από τη Σουηδία» ανέφερε χαρακτηριστικά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ζωγράφος Δημήτρης Μυταράς. 


Η ασθένειά του εμφανίστηκε ταυτόχρονα με την εκλογή του, το 2008. «Ελειψα περισότερο από έναν χρόνο, δεν μπορούσα για λόγους υγείας να παραστώ στην Ολομέλεια και σύμφωνα με το καταστατικό της Ακαδημίας Αθηνών, η απουσία πάνω από ένα  χρόνο άνευ αδείας, θεωρείται παραίτηση», είπε, εκφράζοντας την πικρία του, ο Δημήτρης Μυταράς. «Αρρώστησα από μια ασθένεια που σύμφωνα με τους γιατρούς, απαιτεί τις περισσότερες φορές, τέσσερα χρόνια για να θεραπευτεί. Τώρα η όρασή μου έχει βελτιωθεί αλλά η διαγραφή μου με τσάκισε ηθικά». 
Από την πλευρά της Ακαδημίας Αθηνών, δεν έχει εκδοθεί ανακοίνωση μέχρι στιγμής για το θέμα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι σύμφωνα με το άρθρο 31 του νόμου 4398/1929 της Ακαδημίας, ότι «διατηρεί τον τίτλο του τακτικού μέλους αλλά θεωρείται ως τακτικό μέλος παραιτηθέν της έδρας». 

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ) 
& πηγή:inewsgr.com
____________
Διαβάστε περισσότερα: http://www.kar.org.gr/